Fenomenem ludzkiej egzystencji jest fakt, że towarzyszy jej ciągłe poczucie niepewności i zagrożenia. Obok bowiem „starych”, poznanych i po części kontrolowanych ryzyk i zagrożeń, pojawiają się „nowe” formy, wobec których trudno ustalić jakiekolwiek procedury, ponieważ nieprzewidywalne są zarówno ich przyczyny, jak i konsekwencje (Beck, 2002, Bonβ, 1995). Z tego względu należy stale podejmować badania empiryczne i dyskusje teoretyczne, których celem będzie nieustanna analiza i opis zjawisk związanych z poczuciem zagrożenia. Niewątpliwie takim ważnym aspektem współczesnego świata jest relacja człowieka z cyfrowymi innowacjami, w tym z narzędziami opartymi na sztucznej inteligencji. Badacze w tym zakresie są zgodni, że należy jak najszybciej podjąć pogłębiony dialog, który określa się zazwyczaj jako „najważniejszą rozmowę naszych czasów” (Tegmark, 2017/2019, s. 37, za: Fortuna, 2021, s. 32). Aby włączyć się w tę dyskusję, zaprojektowano badania empiryczne, których głównym celem było określenie poziomu poczucia zagrożenia wobec SI.
📖 افتح في inklap 🔗 DOI 📮 اطلب بحثاً